W. Eugene Smith Expositie

December 18th, 2010
by imagitect

Banner in FOAMOp donderdag de 16e ging ondergetekende naar de opening van de W. Eugene Smith expositie in FOAM. Je kunt deze volledig z&w fototentoonstelling bezoeken tot 16 maart.

De fotograaf W. Eugene Smith, geboren in 1918 in Tucson, VS, wordt alom erkend als de bedenker van het foto-essay. Zijn werk werd gepubliceerd in verschillende tijdschriften, waaronder het beroemde Amerikaanse Life.
Eugene was een sociaal en politiek geëngageerd mens en zijn foto's reflecteren zijn emoties en visie. Hij was ook een perfectionist en workaholic, zelden tevreden met de resultaten van zijn werk en was vaak teleurgesteld over de manier waarop het werd gepubliceerd, delen werden weggelaten en veranderd door de redactie. Tijdens zijn werk als oorlogsfotojournalist was hij gewond geraakt in de Pacific en als gevolg gebruikte en misbruikte hij na de Tweede Wereldoorlog regelmatig amfetamine en alcohol.

Na het verlaten van zijn baan bij Life in 1954, trad hij toe tot de bekende fotografen coöperatie Magnum. Hij kreeg de opdracht om een reportage te maken over Pittsburgh. Hij raakte zeer betrokken en het resulteerde in meer dan 11.000 negatieven.

Een van zijn meest indrukwekkende projecten was zonder twijfel het Minamata project in Japan.

Hieronder enkele citaten die de expositie in FOAM begeleiden.

Tijdens de jaren '70, was het bewustzijn van de ecologische schade veroorzaakt door de geïndustrialiseerde wereld nog niet wijdverbreid onder het publiek. Op dat moment werden zowel het land als de zee op grote schaal vergiftigd en er waren geen wetten om dat tegen te gaan; weinig mensen hadden met eigen ogen gezien wat de verwoestende gevolgen van de vervuiling waren.
In 1971 besloten Smith en zijn vrouw Alleen de gruwelijke gebeurenissen in Minamata te documenteren, een dorp waar een fabriek geëxploiteerd door de Chisso Corporation kwik dumpte in wateren die werden gebruikt door de plaatselijke vissers, die vervolgens de besmette vis consumeerden, en het risico liepen ‘een vreemde ziekte ' op te lopen. De fotograaf en zijn vrouw bleven drie jaar in het dorp, deelden lief en leed, en namen actief deel aan de opstand tegen de industriële en politieke machten, die weigerden om een directe link te leggen tussen de chemische dumping en de ‘vreemde ziekte,’ die bekend werd als de Minamata ziekte. Om de aandacht van de hele wereld te trekken, was er bijna niets zo effectief als een artikel ondertekend door W. Eugene Smith.
Hij was zo toegewijd dat hij ernstig gewond raakte tijdens confrontaties met medewerkers van Chisso, leed schade aan verschillende rugwervels en vreesde niet meer in staat te zijn om nog door te fotograferen. Zijn toch al slechte gezondheid was verder aangetast en de gebeurtenissen hebben ongetwijfeld zijn leven verkort. Desondanks, recupereerde hij voldoende om zijn camera weer op te nemen en het werk voort te zetten.

De meest beroemde beeld uit de serie - 20th Century Pieta - portretteert het kleine meisje Tomoko gebaad in de armen van haar moeder

De hulp van Aileen, die zelf een kwart van de gepubliceerde foto's schoot, aantekeningen maakte en onderzoek deed, was van cruciaal belang voor de voltooiing van het werk. Het uiteindelijk gepubliceerde boek is een authentiek dagboek van de wisselvalligheden van de strijd en het lijden’ van de getroffen families. Smith begint zijn proloog met, “dit is geen objectief boek. Het eerste woord dat ik zou elimineren uit de traditie van de journalistiek is het woord objectief. Dat zou een grote stap zijn in de richting van waarheid in de ‘free’ pers. En misschien moet vrije16;free’ wel het tweede woord zijn om te schrappen. Bevrijd van deze storende invloeden, kunnen journalisten en fotografen hun echte verantwoordelijkheden oppakken… Dit is een gepassioneerd boek.”
Deze passie is precies wat in talrijke publicaties over de hele wereld doordringt, en mede dankzij dit, miljoenen lezers uiteindelijk bewust maakt van de risico's voor Moeder Aarde.

Het was pas vorig jaar dat de Japanse overheid de slachtoffers van Minamata schadevergoeding bood voor haar nalatigheid die mede oorzaak was voor de omvang van de ecologische ramp. In 2001 betaalde de Chisso Corporation 2.18 miljoen dollar aan de slachtoffers en nabestaanden.


Posted in Photography, Pictures | Comments (0)

No comments yet

Write a comment:


Notify me of followup comments via e-mail.

  • Archives

  • Als je een stukje wilt schrijven of een leuke suggestie hebt, stuur een e-mail!