Lost Track

January 24th, 2011
by imagitect


Op 4 januari presenteerde Raoul Kramer (1978) zijn door hemzelf gepubliceerde fotoboek ‘Lost Track’ in Galerie Bart te Amsterdam.

Als fotograaf heeft Kramer ondanks zijn jonge leeftijd al aardig wat ontwikkeling doorgemaakt. Van confronterende fotojournalistiek op de Westelijke Jordaanoever via schilderachtige portretten van families in China ging hij naar een meer abstracte fotografie: simpelweg het vastleggen van wat er is zonder dat het mooi of verhalend hoeft te zijn.

‘Lost Track’ vertelt het verhaal van de spoorlijn die zo’n 65 jaar geleden met dwangarbeid werd aangelegd in Burma en Thailand. De opa van Kramer was een van de dwangarbeiders en vertelde er vaak over. In 2009 bekijkt de jonge Kramer de overblijfselen van het spoor door het oog van zijn anologe camera.
Met de verhalen van zijn opa in het hoofd is het als het ware een reis terug in de tijd. Het boek is mooi opgebouwd met foto’s die om de zoveel kilometer zijn gemaakt en pas door de bijschriften een diepere betekenis krijgen. Een paar heuvels, een rotswand, een stuk bos, op het eerste gezicht lijkt het een nietszeggend beeld maar als je het bijbehorende verhaal leest op de linkerpagina kijk je plotseling met hele andere ogen. Het ontwerp door Eva van der Schans is ook zeer effectief: bijschrift op de linkerpagina, foto op de rechter, veel witruimte bij de tekst, zonder opsmuk, op onverwachte momenten verticaal een oude, authentieke zwartwit foto haast los bijgevoegd.


In een vraaggesprek met curator Marga Rotteveel vertelt Raoul Kramer over zijn werk als fotograaf. Interessant daarbij is hoe de manier van fotograferen bij hem is veranderd in de loop der jaren. Niet zozeer in technische zin maar meer de manier waarop hij iets vastlegt en wat hij ermee wilt bereiken. Ben je partij in een conflictsituatie en maak je de foto om mensen te confronteren met onrecht of probeer je mooie sfeervolle plaatjes te maken of leg je puur vast wat er is zonder bijbedoelingen?

Eigenlijk kun je de fotografie volgens mij bezien vanuit slechts een paar invalshoeken.

  • Foto’s met een esthetische waarde: schoonheid door middel van compositie, kleuren, schaduw/licht etc. en eventueel versterkt door een zeer aansprekend onderwerp (bijvoorbeeld een prachtig dier of stuk natuur). Voorbeelden zijn landschapfoto’s maar kan ook abstracte kunstfotografie zijn.
  • Foto’s die een onmiddellijk zichtbaar verhaal vertellen: er wordt iets verteld zonder dat je de achtergrond hoeft te kennen. Vaak is er sprake van een soort symboliek door een combinatie van de elementen in het beeld die aanspreekt en geen verdere uitleg nodig heeft. Sterke journalistieke foto’s vallen hier bijvoorbeeld onder of portretfoto’s die emotie uitstralen of straatfotografie waarbij iets herkenbaars in een unieke context wordt gezet.
  • Foto’s die op zich niet zo interessant zijn maar wel betekenis krijgen als je het verhaal erachter kent. De foto krijgt dus pas een extra dimensie als het bijbehorende “verhaal” bekend is. Volgens mij vallen hier de snapshots onder; vakantie- en familiefoto’s etc. Maar ook bijvoorbeeld de foto’s in het boek ‘Lost Track’.

Feitelijk is er dan nog een vierde invalshoek: de foto die simpelweg vastlegt wat er is zonder dat het mooi, verhalend of interessant behoeft te zijn. Dit zou je een kunstvorm kunnen noemen. Misschien wel een anti-foto?

Meer over Lost Track en bestelinformatie vind je hier

Posted in Books, Photography, Pictures | Comments (2)

2 Responses to “Lost Track”

  1. Raoul says:

    Schoonheid is een subjectief gegeven, grotendeels aangeleerd op een aantal elementen na zoals symmetrie. Een esthetische waarde is net zoiets als een belegging, de waarde wordt bepaald door sturing in de markt :) dat geld misschien voor een westerse wereld…. maar is het universeel? = mooi nu ook echt mooi?

    Bedankt voor het mooi geschreven stuk

    Groet raoul

  2. imagitect says:

    Ben het volledig met je eens dat schoonheid/esthetiek een subjectief en veranderlijk iets is, voor en groot deel bepaald door de cultuur waarin iemand opgroeit en wat er in de mode is. Maar vanuit de fotograaf zelf gezien maakt dat volgens mij niet zoveel uit. Het gaat er bij de beschreven invalshoeken om wat de fotograaf zelf wil met zijn foto. Als hij (of zij) een foto mooi vindt of denkt dat het verhaal erachter in één oogopslag duidelijk is en als zodanig presenteert, dan is dat de keuze en de invalshoek van de fotograaf. Of de persoon die de foto ziet het daar mee eens is, is een tweede en hangt inderdaad van veel factoren af ;-)

Write a comment:


Notify me of followup comments via e-mail.

  • Archives

  • Als je een stukje wilt schrijven of een leuke suggestie hebt, stuur een e-mail!